Mass banner1

Review3“Η επίσκεψη σε μια χώρα σαν την Αιθιοπία σε γεμίζει με εικόνες, συναισθήματα και σκέψεις που έχεις ξεχάσει. Η επαρχία Tigray και ειδικότερα το Mekelle σου διδάσκουν μαθήματα διαφορετικής φιλοσοφίας.
Η πρώτη επαφή με τους ανθρώπους του Mekelle φανερώνει αμέσως την ταυτότητα αυτής της κοινωνίας, μιας κοινωνίας με διαφορετική φιλοσοφία και πολιτισμό. Οι ρυθμοί της καθημερινότητας είναι αργοί σα να μην έχει σημασία ο χρόνος. Σε ένα κόσμο που στην πλειοψηφία του ζει με φρενήρεις ρυθμούς,Review1
εκεί οι κάτοικοι μοιάζουν να αντιστέκονται στο κυνήγι του χρόνου. Είναι χαμογελαστοί, φιλόξενοι πάντα με κάθε καλή διάθεση να σου μιλήσουν. Δεν σε αντιμετωπίζουν ως ξένο, δείχνουν σεβασμό με τη συμπεριφορά τους και αναγνωρίζουν την προσφορά και τη βοήθεια που παρέχεις. Διακρίνει κανείς μια λάμψη στο βλέμμα τους, μια ζωντάνια και μια δίψα να γνωρίσουν τον κόσμο. Έχουν υψηλό το θρησκευτικό αίσθημα και στην καθημερινότητά τους δεν ξεχνούν να ευχαριστήσουν το Θεό (είναι χριστιανοί ορθόδοξοι στην πλειοψηφία τους) για όσα τους χαρίζει.

Στους δρόμους δύσκολα συναντά τη “φασαρία” της πόλης. Λίγα είναι τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν, ενώ δεν λείπουν οι εικόνες ανθρώπων που εξυπηρετούνται από άμαξες ή ζώα. Υπάρχουν πιάτσες ταξί και μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά δεν αποτελούν πρώτη επιλογή στην καθημερινότητα. Σε μια χώρα με μεγάλη παράδοση στον κλασσικό αθλητισμό και ειδικότερα στις δρόμους μεγάλων αποστάσεων, οι άνθρωποι επιλέγουν να μεταβούν στους προορισμούς τους πεζοί. Κοινωνικές επιδημίες όπως είναι το κάπνισμα και η παχυσαρκία δεν έχουν θέση στη δική τους κοινωνία. Η σωματοδομή τους είναι λεπτή και επιδεικνύουν φυσική αντοχή και δύναμη σε κάθε τους δραστηριότητα.


Review2Παρά τον εκσυγχρονισμό του τόπου και τη συχνή συναναστροφή με το δυτικό κόσμο, οι κάτοικοι εκεί εξακολουθούν να διακατέχονται από προλήψεις, φοβίες και δεισιδαιμονίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν καταφύγουν σε εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια, προσπαθούν να ξεπεράσουν την ασθένειά τους με παραϊατρικούς τρόπους. Αντιμετωπίζουν το πρόβλημα σαν κάποιο «κακό» και προσπαθούν να το ξορκίσουν με προσευχή, βότανα και αυτοσχέδιες θεραπείες.
Συνολικά, η επίσκεψη σε έναν τέτοιο τόπο και ειδικότερα ως μέλος ανθρωπιστικής αποστολής είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Σε βοηθά να συνειδητοποιήσεις αξίες που έχουν ξεχαστεί, να έρθεις πιο κοντά με την ευαίσθητη πλευρά του εαυτού σου και να νιώσεις πως το να προσφέρεις ανθρωπιστική βοήθεια είναι τελικά ανάγκη και όχι υποχρέωση.

Η επίσκεψη μιας ομάδας ιατρών ευρωπαϊκής χώρας σε μια απομακρυσμένη και δύσκολη περιοχή με διαφορετική νοοτροπία, παράδοση αλλά και παθολογία είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη γιατί υπενθυμίζει σε όλους ότι οι ευκαιρίες, οι δυνατότητες και οι ανέσεις που θεωρεί δεδομένες ο καθένας στη δική του χώρα δεν είναι πραγματικότητα για κάποιες άλλες χώρες.”

Ελένη Γεωργιάδη,
Μέλος Αποστολής «ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
Mekelle Αιθιοπίας, 2010